DemonSteele

Akcja rozgrywa się w ponurej przyszłości, gdzie ludzkość ponownie stoi na krawędzi zagłady. Gracz ma do dyspozycji dwie postacie o różnym stylu walki: mieczniczkę Hae-Lin i cyborga Sun Shihong. Pierwsza stawia na szybkość, katanę i spektakularne kombosy, druga łączy walkę wręcz, broń palną i moduły bojowe, pozwalając zmieniać styl między mocą, szybkością a skrytością.

Główną cechą moda jest walka wręcz. Ciosy mieczem są nie tylko skuteczne — stanowią podstawę całego systemu walki. Za serie szybkich zabójstw bez otrzymywania obrażeń rośnie ranking, zwiększający obrażenia i szybkość ataków. Zgromadzone dusze pozwalają wykonywać specjalne ruchy, powietrzne kombosy i niszczycielskie szarże, zamieniając każdą walkę w agresywny taniec na krawędzi chaosu.

Broń palna jest tu raczej pomocnicza — używa się jej do wsparcia, dobijania lub efektownych kombinacji z ostrzem. Jednocześnie system poruszania został znacznie rozszerzony: podwójne skoki, uniki, szarże i rocket jump czynią grę zauważalnie szybszą i bardziej wertykalną niż w oryginalnym Doomie.

Szczególnej uwagi zasługuje tryb Iron Maiden — tymczasowa forma absolutnej mocy, w której postać staje się prawie niezniszczalna i uzyskuje dostęp do supermocy ataków i energetycznych strzałów. To kulminacja systemu walki, pozwalająca dosłownie zmiataać hordy wrogów.

Bestiariusz również został przerobiony: część potworów zastąpiono, część otrzymała nowe ataki i zachowania lepiej pasujące do rytmu slashera. Przeciwnicy aktywniej używają pocisków, które można odbijać lub rozcinać, co wzmacnia poczucie nieustannej akcji i kontroli nad walką.

DemonSteele nie dodaje własnej kampanii fabularnej ani zestawu map, ale idealnie pasuje do klasycznych poziomów Dooma i megawadów, zamieniając znane lokacje w arenę szalonej i stylowej akcji. Można polecić następujące mapy pasujące do slasherowego gameplayu: OBLIGE, Brotherhood of Ruin, Brotherhood of Ruin: The Lost Temple, Eternal Doom, Scythe 2, Epic, Epic 2, Eviternity, Preacher, Dungeon Synths i MonteDOOMa.

Ten mod sprawdzi się dla tych, którzy chcą zobaczyć Dooma nie jako metodyczną strzelankę, ale jako szalony slasher, gdzie liczą się szybkość reakcji, agresja i efektowność, a nie ostrożne celowanie we wrogów z odległości.