Nuclear Winter

Nuclear Winter — ambitny mod, który stara się wykroczyć poza ramy typowych fanowskich projektów i dać graczowi niemal pełnoprawną przygodę z własną fabułą, nowymi scenami i niezwykłą atmosferą.

Akcja rozgrywa się na początku XXI wieku, kiedy USA prowadzą kampanie przeciwko terroryzmowi na Bliskim Wschodzie, co prowadzi do rozłamu światowej społeczności i wyjścia Rosji i Chin z ONZ. W 2009 roku kraje arabskie najeżdżają Izrael, i chociaż USA i Brytania przychodzą z pomocą, konflikt kończy się porażką. Użycie taktycznej broni nuklearnej i upadek Indii pod uderzeniami Pakistanu pogrążają świat w chaosie. W 2010 roku formuje się Sojusz Wschodni pod przewodnictwem Rosji, obejmujący Chiny, KRLD, Wietnam i kraje Bliskiego Wschodu, szybko zajmując ogromne terytoria i ustanawiając nowy "zimny pokój". Siedem lat później sojusz wykorzystuje technologię maskowania i przeprowadza ukryty atak nuklearny na miasta USA, po czym ich wojska lądują na amerykańskim wybrzeżu. Pomimo ogromnych strat Amerykanie się nie poddają, i w samym środku tej wojny do walki wstępuje kapral Adrian Shephard.

Od samego początku wydaje się, że wszystko będzie znajome, ale stopniowo historia staje się mroczniejsza i nabiera postnuklearnych odcieni. Radiacja, mutanty i miejskie lokacje nadają ton, a poszczególne sceny jak walki z myśliwcami czy starcia z czołgami wyglądają bardzo spektakularnie i dodają emocji. Szczególnie wyróżniają się poziomy miejskie, w tym zoo i drapacz chmur z helikopterami — rozwiązanie niezwykłe dla modów opartych na Opposing Force. Atmosferę uzupełniają zombie-mutanty, wyjaśnione "radiacją", i miejscami groteskowe sceny z postaciami i plakatami starego, dobrego serialu Xena: Warrior Princess, które nadają projektowi autorski charakter.

Jednocześnie słabych punktów jest sporo. Dubbing wyszedł nieudany: głosy brzmią młodzieżowo, mikrofony zawodzą, a dialogi z nieskończonym "maaaan" szybko zaczynają irytować. Oprawa muzyczna w postaci zapętlonych riffów też męczy. Mapy są duże, ale często cierpią na blokowość i dysproporcje — dziedzictwo wczesnego okresu HL-moddingu, choć w momencie wydania (2002 rok) gracze oczekiwali już więcej. Walki z przeciwnikami, szczególnie z Black Ops, są dalekie od ideału: wrogowie stają się "gąbkami na pociski", co czyni strzelaniny przeciągnięte i pozbawione dynamiki.

I jednak mod ma wiele mocnych stron. Dobrze przemyślane zagadki z użyciem materiałów wybuchowych nie pozwalają utknąć, cutscenki dodają dynamiki, a finałowa ucieczka czyni zakończenie napięte i spektakularne. Pomimo szorstkości, Nuclear Winter wydaje się spójną i wielkoskalową przygodą, w której są i eksperymenty z gameplayem, i własny styl.

Ostatecznie to nie idealny mod, ale pozostaje znaczącym kamieniem milowym wśród projektów dla Opposing Force. Cierpi na nadmiernych ambicjach i technicznych niedociągnięciach, ale jednocześnie dostarcza wystarczająco momentów, dla których warto przejść go przynajmniej raz.