Disciples: Sacred Lands

Disciples: Sacred Lands od Strategy First ukazuje się w 1999 roku i od razu wyróżnia się na tle innych strategii turowych mroczną atmosferą, gotyckim stylem wizualnym i nietypowym podejściem do rozwijania oddziałów. Gra oferuje nie klasyczne zarządzanie armiami, lecz kontrolę nad małymi grupami jednostek prowadzonymi przez bohatera, gdzie każdy wojownik ma znaczenie, a straty są odczuwalne.

Mapa świata podzielona jest na terytoria, które trzeba zdobywać i utrzymywać, rozwijając stolicę swojej frakcji i stopniowo zbliżając się do celów scenariusza. Ekonomia jest niezwykle prosta i opiera się na kontroli zasobów, dlatego główny nacisk przesuwa się w stronę taktyki, pozycjonowania i mądrego rozwijania oddziału. Walki toczą się na oddzielnym ekranie i opierają się na kolejności ruchów, gdzie jednostki stoją w stałych pozycjach, a sukces zależy od składu grupy i właściwego wyboru celów.

Gra stawia na atmosferę. Ciemne tła, szczegółowe sprite'y, ponure portrety jednostek i przytłaczająca muzyka tworzą wrażenie ciężkiego, umierającego świata. Każda z czterech frakcji różni się nie tylko wizualnie, ale też filozofią rozwoju: gdzieś nacisk na przetrwanie, gdzieś na obrażenia, gdzieś na magię i osłabienia. Ulepszanie jednostek poprzez drzewka rozwoju staje się jedną z kluczowych mechanik, tworząc poczucie wzrostu nie armii, lecz właśnie oddziału weteranów.

Kampanie zbudowane są jako sekwencja map scenariuszowych z jasno określonymi zadaniami. Gracz ma swobodę w taktyce poruszania się po mapie, ale struktura misji jest liniowa i podporządkowana fabule. Tempo gry jest spokojne, wymagające planowania i cierpliwości, co jeszcze bardziej odróżnia ją od bardziej dynamicznych strategii tamtego czasu.

W momencie premiery gra postrzegana jest jako nietypowa i klimatyczna alternatywa dla klasycznych przedstawicieli gatunku. Chwali się ją za styl, dźwięk, design jednostek i oryginalny system walki, ale krytykuje za powolność, prostą ekonomię i ograniczoną skalę bitew. Z czasem właśnie te cechy zaczynają być postrzegane jako charakterystyczne dla serii.