Eviternity II

Megawad Eviternity II to kolosalny krok naprzód w porównaniu z pierwszą częścią Eviternity. Autorska koncepcja „szybciej, wyżej, silniej" wyczuwalna jest we wszystkim: poziomy stały się większe, piękniejsze i znacznie trudniejsze. Fabuła podana jest w formie niejasnych wierszy, z których jasne jest jedno: Doomguy poluje na skażoną przez demony niebiańską istotę, która wygląda po prostu wspaniale. Wysoki poziom trudności czyni megawad świetnym wyzwaniem dla weteranów, ale dzięki przemyślanemu przebalansowaniu przeciwników ten hardkor odczuwany jest jako uczciwy, a nie irytujący.

Akcja podzielona jest na sześć różnych epizodów, dostępnych bezpośrednio z menu głównego:

• Withered: Bezpośrednia kontynuacja oryginału. Śmierć zbuntowanego anioła zniszczyła zbezczeszczony raj, a niegdyś jasna siedziba gwałtownie się rozpada. W przeciwieństwie do pierwszej części, sequel od razu pokazuje pazury, wrzucając gracza w wir walki z Rycerzami Piekła już w pierwszych minutach.

• Sanctuary: Epizod w stylu mezoamerykańskim. Mroczne kopce ustępują miejsca rozległym kamiennym dziedzińcom w duchu Serious Sama. Lokacje pod otwartym niebem pełne są osłon, a walki nie ustają — każdy trigger wzywa nowych wrogów.

• Petrified: Urzekające połączenie dzikiej przyrody, zimnego industrialu i anielskiej technologii. Rządzi tu rozgrywka arenowa, a poziom trudności niemal wkracza na terytorium ciężkich map typu slaughter.

• Bastion: Klimatyczny średniowieczny etap z zamkami i chłopskimi domostwami, niemal nietkniętymi demoniczną architekturą. Poziomy są maksymalnie czytelne i oferują znane, klasyczne korytarze oraz podwórka z logicznie rozmieszczonymi przełącznikami.

• Hyperborean: Surowy zimowy epizod. Ale w przeciwieństwie do pierwszej części, śnieg zasypał tu nie zamki, lecz gigantyczny zaawansowany technologicznie kompleks. Projekt map jest zrównoważony pomiędzy sekcjami z zagadkami a bezwzględnymi arenami.

• Celestial: Niegościnny finał w innym wymiarze, wśród trujących wód, zielonych skał i nieskończonej pustki. Poziom trudności lekko tu spada, dając chwilę na złapanie oddechu przed finałem lub odwiedzeniem ogromnej sekretnej mapy.

Sceny narracyjne, takie jak kinowa bitwa na pokładzie statku, uznawane są przez społeczność za szczyt modowania Dooma. Podstawowa rozgrywka stała się głębsza: autorzy poprawili timingi ataków i ulepszyli fizykę ruchu.

W arsenale, oprócz supercelnego pistoletu, pojawił się Perforator — futurystyczny hybrydowy railgun, który zużywa zwykłą amunicję, ale potrafi przebić korytarz w tłumie potworów i uspokoić Arch-vile'a jednym strzałem.

Balans starych przeciwników wyraźnie się poprawił. Irytujących karabinierów zastąpili Byli Kaprale — biją słabiej, choć biegają dwukrotnie szybciej. Znane z pierwszej części Annihilatory straciły niezbalansowany hitscanowy karabin maszynowy, zyskując w zamian pociski, co uczyniło starcia z nimi bardziej sprawiedliwymi.

Dzięki możliwościom MBF21 autorzy stworzyli unikalne potwory o skomplikowanym zachowaniu:

• Astralny Arachnotron: Szybka bestia wypuszczająca dwa splatające się strumienie plazmy, przed którymi nie da się uskoczyć — można się przed nimi tylko ukryć.

• Astralny Mancubus: Posiada trzy rodzaje wyjątkowo niebezpiecznych ataków, w tym samonaprowadzające się rakiety zdolne zawrócić o 180 stopni.

• Vailimp: Delikatny małolud przypominający Arch-vile'a. Potrafi stawać się niewidzialny podczas chodzenia, teleportuje się i boleśnie bije z bliska falą ognia.

• Książę Piekła: Atakuje gracza dwoma kolejnymi ciężkimi pociskami, po których natychmiast wypuszcza wachlarz mniejszych kul ognia.

• Koszmarny Astralny Kakodemon: Elitarny strażnik ostatniego epizodu. Ma podwyższone zdrowie, ogromną prędkość i wirujące pociski samonaprowadzające.

• Nekromanta: Bossowa wersja Arch-vile'a w ciele przemalowanego Heresiarchy z Hexena. Przywołuje niewrażliwych duchów, które wybuchają, niszcząc wszystko wokół, i wcielają się w zwłoki, natychmiast je wskrzeszając.

Eviternity II to znakomicie skrojony sequel, który utrzymuje i podnosi poprzeczkę ustaloną przez oryginał. Megawad zdecydowanie polecany wszystkim fanom pierwszej części oraz koneserom wymagającej, klasycznej rozgrywki z mądrymi nowościami.